Zasada swobodnego świadczenia usług

Udział osób zatrudnionych w usługach jest miarą rozwoju gospodarczego państwa. W krajach członkowskich Unii Europejskiej udział ten przekracza 60% i wykazuje tendencję wzrostu. W Polsce w usługach pracuje niewiele ponad 25% ludności.

Zasada swobodnego świadczenia usług jest jedną z podstawowych zasad funkcjonowania wspólnego rynku i została zamieszczona w art. 60 traktatu rzymskiego z 1957 r. Według tego przepisu przez usługi należy rozumieć samodzielną działalność (świadczenie) wykonywane z reguły odpłatnie, dla którego konieczny jest czasowy pobyt osoby świadczącej daną usługę na terytorium innego państwa członkowskiego, o ile nie są one uregulowane przepisami dotyczącymi swobodnego przepływu towarów, kapitału i osób. Pod pojęciem usług należy więc rozumieć działalność o charakterze gospodarczym (przemysłowym), handlowym (komercyjnym), rzemieślniczym oraz w zakresie (sferze) wolnych zawodów.

W celu wzajemnego uznawania swobodnego świadczenia usług Rada UE uchwaliła liczne dyrektywy dla zawodów medycznych, adwokatów, bankowców i maklerów, a także wprowadzono jednolity system uznawania dyplomów szkół wyższych oraz stopni naukowych. Zasada wolnego i równoprawnego obrotu usługami, podobnie jak swoboda przedsiębiorczości, jest standardem narodowego traktowania w Unii Europejskiej. Jednakże swoboda świadczenia usług podlega ograniczeniom wyłącznie ze względu na interes publiczny (porządek, bezpieczeństwo, zdrowie) i tylko w zakresie, w jakim interes ten nie został już uwzględniony w przepisach narodowych obowiązujących usługodawcę w państwie członkowskim miejsca zamieszkania.

Leave a Reply