Od czego wszyna się egzekucję?

3. Egzekucję wszczyna się na wniosek skierowany do sądu, w okręgu którego dłużnik działał wbrew swemu obowiązkowi wynikającemu z tytułu wykonawczego. We wniosku wierzyciel powinien dokładnie określić czynności zaniechania, jakich domaga się, lub czynności, jakim dłużnik ma nie przeszkadzać. Określenia te muszą być zgodne z oznaczeniem tych czynności w tytule wykonawczym, który powinien być do wniosku dołączony.

4. Sąd ma obowiązek wysłuchania stron, które odbywa się, stosownie do okoliczności, bądź przez spisanie protokołu w obecności lub nieobecności drugiej strony, bądź przez oświadczenie na piśmie (art. 760 § 2 k.p.c.). Wysłuchując strony, sąd ma obowiązek stwierdzić, czy dłużnik działał wbrew obowiązkowi. Gdyby sąd miał wątpliiwości, może przeprowadzić dowody, w tym także dowód z zeznań świadków. Wysłuchanie wierzyciela i dłużnika jednak nie jest równoznaczne z dowodem z przesłuchania stron. W toku przesłuchania sąd nie będzie ustalał okoliczności dających podstawę do powództwa opozycyjnego (art. 840 § 1 k.p.c.).

5. Art. 1051 k.p.c. dotyczy sytuacji, gdy wchodzi w grę ciągłe naruszanie obowiązków. W praktyce sądowej powstała wątpliwość, czy do egzekucji z art. 1051 k.p.c. prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego wydanego w sprawie o naruszenie posiadania, a obejmującego obowiązek zaniechania pewnych czyności lub nieprzeszkadzania w czynnościach wierzyciela, ma zastosowanie art. 817 k.p.c. Ten nie dość jasny przepis doczekał się wypowiedzi w literaturze i orzecznictwie (J. Krajewski: Odpowiedź na pytanie prawne „czy w świetle art. 817 k.p.c. dopuszczalne jest wytoczenie powództwa posesoryj- nego w wypadku ponownego naruszenia posiadania, którego przywrócenie zostało już nakazane orzeczeniem sądu”, „Informacja Prawnicza”, wyd. ZPP 1 967, nr 5, s. 21 E. Wengerek: Glosa do orzeczenia SN z dnia 11 marca 1966 r., II CZ 39/66, OSPiKA 1968, poz. 77 uchwała SN z dnia 14 września 1967 r., III CZP 80/67, OSNCP 1968, z. 5, poz. 86).

Leave a Reply