Kiedy dochodzi do złej wiary nabywcy?

Jak widać, dla zakresu i rodzaju zarzutów, jakie wobec posiadacza wypełnionego weksla in blanco może podnieść dłużnik, istotna jest ocena dobrej względnie złej wiary albo rażącego niedbalstwa posiadacza weksla.

Zła wiara nabywcy zachodzi, jeżeli w chwili nabycia weksla wiedział on, że któryś z jego poprzedników wypełnił weksel niezgodnie z zawartym porozumieniem. Rażące niedbalstwo zachodzi wtedy, gdy nabywca weksla mógł przy dołożeniu przeciętnej staranności przyjętej w obrocie bez zbytnich trudności zauważyć, że wypełnienie weksla jest niezgodne z porozumieniem, ale zaniedbał zasięgnięcia w tej materii informacji u osoby na wekslu tym podpisanej. Przesłanką jest tu wiadomość pozytywna lub możliwość rozpoznania, że weksel był podpisany in blanco.

Ciężar udowodnienia złej wiary lub rażącego niedbalstwa obciąża oczywiście dłużnika wekslowego, tj. najczęściej wystawcę.

Dobrą wiarę lub rażące niedbalstwo ocenia się według chwili nabycia weksla. Jeśli po wypełnieniu weksla nabyła go osoba, która w chwili nabycia była w dobrej wierze i nie dopuściła się rażącego niedbalstwa, to wynikające stąd prawa przechodzą na jej następców prawnych już bez względu na ich dobrą wiarę.

W rozumieniu art. 10 pr.weksl. dobrej wiary nie wyłącza także zwykłe niedbalstwo.

Artykuł 10 pr.weksl. ma zastosowanie tylko do zarzutów z tytułu niezgodnego z porozumieniem wypełnienia weksla i w tej kwestii wyłącza stosowanie art. 17 pr.weksl. Zarzuty osobiste opierające się na innych podstawach oceniać należy według art. 17 pr.weksl., który zezwala na przeciwstawienie posiadaczowi weksla zarzutów wynikających ze stosunków osobistych z posiadaczami poprzednimi jedynie wówczas, gdy posiadacz, nabywając weksel, działał świadomie na szkodę dłużnika.

Leave a Reply