Egzekucja świadczeń pieniężnych przeciwko Skarbowi Państwa

1. Ustawą z dnia 13 lipca 1990 r. o zmianie ustawy – kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 55, poz. 318) dokonano zmiany art. 1060-1063 k.p.c., dostosowując je bardziej do zmieniającej się gospodarki. Do czasu wejścia w życie wymienionej ustawy egzekucja przeciwko Skarbowi Państwa nie była dopuszczalna, również nie była dopuszczalna egzekucja przeciwko państwowym osobom prawnym, z wyjątkiem przedsiębiorstw państwowych. Z przywilejów jedynie korzystały przedsiębiorstwa państwowe „Polskie Koleje Państwowe” i „Polska Poczta, Telegraf i Telefon”.

W celu otrzymania należności pieniężnej od Skarbu Państwa (jednostki orga-nizacyjnej, z działalnością której łączyło się dochodzone roszczenie) wierzyciel mógł jedynie złożyć tytuł egzekucyjny (a nie tytuł wykonawczy) bezpośrednio tej państwowej jednostce organizacyjnej, z której działalnością wiązało się dochodzone roszczenie. Jednostka ta obowiązana była niezwłocznie uiścić należność. Jeżeli jednak należność nie została uiszczona w ciągu tygodnia od daty złożenia tytułu egzekucyjnego, jednostka nadrzędna dłużnika obowiązana była na wniosek wierzyciela zarządzić pokrycie należności z funduszów dłużnika.

2. W wyniku zmian ustawodawczych dopuszczalna jest egzekucja świadczeń pieniężnych przeciwko Skarbowi Państwa (jednostce organizacyjnej, z działalnością której wiąże się dochodzone roszczenie), ale tylko egzekucja z rachunku bankowego.

Jeżeli dłużnikiem jest Skarb Państwa, wierzyciel – wskazując na tytuł egzekucyjny – wzywa do spełnienia świadczenia bezpośrednio państwową jednostkę organizacyjną, z działalnością której wiąże się dochodzone roszczenie, jednostka ta jest obowiązana spełnić niezwłocznie świadczenie stwierdzone tytułem egzekucyjnym, w każdym razie przed upływem dwóch tygodni.

Leave a Reply