Dłużnik wekslowy i dwie kategorie zarzutów

Zakres odpowiedzialności z weksla in blanco wyznacza treść weksla po jego wy-pełnieniu oraz – w granicach określonych przez przepis art. 10 pr.weksl. – treść de-klaracji wekslowej. Wobec osoby, która jako pierwsza otrzymała weksel in blanco od osoby podpisanej na nim, dłużnik wekslowy odpowiada zawsze według treści poro-zumienia. Natomiast gdy weksel podpisany in blanco po wypełnieniu dostał się do obiegu, to zgodnie z art. 10 pr.weksl. o odpowiedzialności wobec osoby, która nabyła go po wypełnieniu, rozstrzyga treść weksla, jeśli tylko posiadacz nabył weksel w dobrej wierze i nie dopuścił się przy nabyciu rażącego niedbalstwa.

Wyróżnia się dwie kategorie zarzutów, które dłużnik wekslowy może przeciwstawić posiadaczowi weksla.

Jedną kategorię stanowią zarzuty obiektywne, które dłużnik może skierować przeciwko każdemu wierzycielowi. Przykładowo zaliczyć można do nich: zarzut braku wymaganej przez prawo zdolności wekslowej, zarzut, że podpis dłużnika został sfałszowany, zarzut, że podpisujący za dłużnika nie miał należytego umocowania.

Drugą grupę stanowią zarzuty subiektywne. Opierają się one na stosunkach oso-bistych zachodzących między dłużnikiem a wierzycielem i są skuteczne tylko względem oznaczonego wierzyciela, który w danym przypadku dochodzi swych praw z weksla. Do zarzutów subiektywnych należy zarzut wypełnienia weksla in blanco niezgodnie z zawartym porozumieniem. Może on zostać skutecznie podniesiony przez podpisanego na wekslu in blanco jedynie wobec bezpośredniego kontrahenta, któremu wręczył weksel, jak również względem osoby, która nabyła weksel w złej wierze lub dopuściła się rażącego niedbalstwa.

Zła wiara nabywcy zachodzi, jeżeli w chwili nabycia weksla wiedział on, że któryś z jego poprzedników wypełnił weksel niezgodnie z zawartym porozumieniem.

Leave a Reply